ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

X

ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

این وبلاگ تقدیم می گردد به زندگی , اميد , نفس و عشق ابديم نسيم

	اسمان
فاصله چه تنها بود قاصدک با لحظه هاي بي قرارش عاشق با غصه هايش باز ميخواند چکاوک قصه ي ديروز و امروز امدن , بودن , نبودن عشق يعني فاصله تا انتهايش با اشک هايش باز ميميرد کبوتر در غروب روز هايش با غصه هايش...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 20:46 توسط علی \|

	راه
گریه های مرا های های برده ست دور دور که نزدیکتر شوم به چی؟ با شبی صبح کردن صلح کردن با دوری ِ ممکن نیست چه بی نشان شده ام برای نشان داده باشم شدم بعد هم برای شدن نشان دادم عمری مرا گذاشت واز عمرم گذشت راهی که دیگرسلامت ندارد علامت ندارد در کناره گیر کرده ام کناره گیری کرده ام راننده ای که از سابقه برکنار شد پیاده خیلی نشد در پیاده روهای پایین کنار کشید که مسافر را همین کنار بزند زد! زده شد! دیگر خطر ندارم قصدِ سفر ندارم در حال ِ ناگهان به پریدن کردن با دوپای دو که برداشته ام دور برداشته ام در وقت های دویدن فکر می کنم به یک طرفِ راهی که در خیابان می دوم گاهی که راه پیچیده می شود به پارسال می رسد و طی ِ سال ِ بعدی فکر می کنم که راه را از هر طرف ندیده ام چه بی طرف پریده ام از وقتی که به یادم می آید یاد گرفته ام از یاد ببرم راهی را که در راهم گذاشتند زیر ِ پا گذاشتم گذشت دیگر به یادم نمی آید گاهی که به یادم می آید یاد گرفته ام از یاد ببرم
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آذر 1384ساعت 19:29 توسط علی \|

	لحظه گمشده
مرداب اتاقم كدر شده بود و من زمزمه خون را در رگ‌ هايم مي‌شنيدم. زندگي‌ام در تاريكي ژرفي مي ‌‌گذشت. اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي‌كرد. در باز شد و او با فانوسش به درون وزيد. زيبايي رها شده‌يي بود و من ديده به راهش بودم روياي بي‌شكل زندگي‌ام بود عطري در چشمم زمزمه كرد رگ‌هايم از تپش افتاد همه رشته‌هايي كه مرا به من نشان مي‌داد در شعله فانوسش سوخت زمان در من نمي‌گذشت شور برهنه‌يي بودم او فانوسش را به فضا آويخت. مرا در روشن‌ها مي‌جست. تار و پود اتاقم را پيمود و به من ره نيافت. نسيمي شعله فانوس را نوشيد. وزشي مي‌گذشت و من در طرحي جا مي‌گرفتم، در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي‌شدم. پيدا، براي كه؟ او ديگر نبود. آيا با روح تاريك اتاق آميخت؟ عطري در گرمي رگ‌هايم جابه‌جا مي‌شد. حس كردم با هستي گمشده‌اش مرا مي‌نگرد و من چه بيهوده مكان را مي ‌كاوم آني گم شده بود.
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آذر 1384ساعت 19:25 توسط علی \|

	شبهاي من
شبهاي من شبهاي تنهايي شبهاي سکوت شبهاي ظلمت شبهاي غم شبهاي من شبهاي غربت شبهاي بي کسي شبهاي نا اميدي شبهاي من شبهاي باراني شبهاي بي ستاره شبهاي بي معشوق شبهاي بي پايان شبهاي من
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آذر 1384ساعت 0:53 توسط علی \|

	گفت و گو
من ميگم بهم نگاه كن تو ميگي كه جون فدا كن من ميگم چشات قشنگه تو ميگي دنيا دو رنگه من ميگم چه قدر تو ماهي تو ميگي اول راهي من ميگم بمون هميشه تو ميگي ببين نميشه من مي گم خيلي غريبم تو ميگي نده فريبم من ميگم خوابت رو ديدم تو ميگي ديگه بريدم من مي گم هدف وصاله تو واي ميگي محاله من ميگم يه عمره سوختم تو ميگي قلبم رو دوختم من ميگم چشمات و وا كن تو ميگي من و رها كن من ميگم خيلي ديوونم تو ميگي آره مي دونم من ميگم دلم شكسته ست تو ميگي خوب ميشه خسته ست من ميگم بشين كنارم تو ميگي دوستت ندارم من ميگم بهم نظر كن تو ولي ميگي سفر كن من ميگم واسم دعا كن تو ميگي نذر رضا كن من ميگم قلبم رو نشكن تو ميگي من مي شكنم من ؟ من ميگم واست مي ميرم تو ميگي نمي پذيرم من ميگم شدم فراموش؟ تو ميگي نه ، رفتم از هوش من ميگم كه رفتم از ياد ؟ تو ميگي نه مرده فرهاد من ميگم باز شدي حيروون ؟ تو ميگي بيچاره مجنون من ميگم ازم بريدي ؟ تو مي پرسي نا اميدي ؟ من ميگم واسم عزيزي تو ميگي زبون ميريزي؟ من ميگم تو خيلي نازي تو ميگي غرق نيازي من ميگم دلم رو بردي تو ميگي به من سپردي ؟ من ميگم كردم تعجب تو ميگي ديگه بگو خب من ميگم تنهايي سخته تو ميگي اين دست بخته من ميگم دل تو رفته تو ميگي هفت روزه هفته من ميگم راه تو دوره تو ميگي چاره عبوره من ميگم مي خوام بشم گم تو ميگي حرفاي مردم ؟ من ميگم نگذري ساده ؟ تو ميگي آدم زياده من ميگم دل به تو بستن ؟ تو ميگي اينقده هستن من ميگم تنهام ميذاري ؟ تو ميگي طاقت نداري ؟ من ميگم خدا به همرات تو ميگي چه تلخه حرفات من ميگم اهل بهشتي تو ميگي چه سرنوشتي من ميگم تو بي گناهي تو ميگي چه اشتباهي من ميگم كه غرق دردم تو ميگي مي خوام بگردم من ميگم چيزي مي خواستي ؟ تو ميگي تشنمه راستي من ميگم از غم آبه تو ميگي دلم كبابه من مي گم برو كنارش تو ميگي رفت پيش يارش من ميگم با تو چيكار كرد ؟ تو ميگي كشت و فرار كرد من ميگم چيزي گذاشته ؟ تو ميگي دو خط نوشته من ميگم بختش سياهه تو ميگي اون بي گناهه من ميگم رفته كه حالا تو مي گي مونده خيالا من ميگم مي آد يه روزي تو ميگي داري مي سوزي من ميگم رنگت چه زرده تو مي پرسي بر ميگرده ؟ من ميگم بياد الهي تو ميگي كه خيلي ماهي من ميگم ماهت سفر كرد تو ميگي تو رو خبر كرد ؟ من ميگم هر كي با ماهش تو ميگي بار گناهش؟ من ميگم تو بي وفايي تو ميگي بريم يه جايي من ميگم دلم اسيره تو ميگي نه خيلي ديره من ميگم خدا بزرگه تو ميگي زندگي گرگه من ميگم عاشق پرنده ست تو ميگي معشوق برنده ست من ميگم به روزها شك كن تو ميگي بهم كمك كن من ميگم خدانگهدار تو ميگي تا چي بخواد يار من ميگم كه تا قيامت برو زيبا به سلامت پشت تو آب نمي ريزم كه نروندت عزيزم
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آذر 1384ساعت 0:47 توسط علی \|

	سراب
عمري به سر دويدم در جست وجوي يار جز دسترس به وصل ويم آرزو نبود دادم در اين هوس دل ديوانه را به باد اين جست و جو نبود هر سو شتافتم پي آن يار ناشناس گاهي ز شوق خنده زدم گه گريستم بي آنكه خود بدانم ازين گونه بي قرار مشتاق كيستم رويي شكست چون گل رويا و ديده گفت اين است آن پري كه ز من مي نهفت رو خوش يافتم كه خوش تر ازين چهره اي نتافت در خواب آرزو هر سو مرا كشيد پي خويش دربدر اين خوشپسند ديده زيباپرست من شد رهنماي اين دل مشتاق بي قرار بگرفت دست من و آن آرزوي گم شده بي نام و بي نشان در دورگاه ديده من جلوه مي نمود در وادي خيال مرا مست مي دواند وز خويش مي ربود از دور مي فريفت دل تشنه مرا چون بحر موج مي زد و لرزان چو آب بود وانگه كه پيش رفتم با شور و التهاب ديدم سراب بود بيچاره من كه از پس اين جست و جو هنوز مي نالد از من اين دل شيدا كه يار كو ؟ كو آن كه جاودانه مرا مي دهد فريب ؟ بنما كجاست او
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384ساعت 1:20 توسط علی \|

	فروغ فرخزاد
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد به جويبار كه در من جاري بود به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من از فصل هاي خشك گذر مي كردند به دسته هاي كلاغان كه عطر مزرعه هاي شبانه را براي من به هديه مي آوردند به مادرم كه در آينه زندگي مي كرد و شكل پيري من بود و به زمين كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره خواهم داد مي آيم مي آيم مي آيم با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاك با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريكي با بوته ها كه چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار مي آيم مي آيم مي آيم و آستانه پر از عشق مي شود و من در آستانه به آنها كه دوست مي دارند و دختري كه هنوز آنجا در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم داد
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384ساعت 1:14 توسط علی \|

	نام شعر : پشت درياها
قايقي خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب. دور خواهم شد از اين خاك غريب كه در آن هيچ‌كسي نيست كه در بيشه عشق قهرمانان را بيدار كند. قايق از تور تهي و دل از آرزوي مرواريد، هم‌چنان خواهم راند. نه به آبي‌ها دل خواهم بست نه به دريا-پرياني كه سر از خاك به در مي‌آرند و در آن تابش تنهايي ماهي‌گيران مي‌فشانند فسون از سر گيسوهاشان. هم‌چنان خواهم راند. هم‌چنان خواهم خواند: "دور بايد شد، دور." مرد آن شهر اساطير نداشت. زن آن شهر به سرشاري يك خوشه انگور نبود. هيچ آيينه تالاري، سرخوشي‌ها را تكرار نكرد. چاله آبي حتي، مشعلي را ننمود. دور بايد شد، دور. شب سرودش را خواند، نوبت پنجره‌هاست." هم‌چنان خواهم خواند. هم‌چنان خواهم راند. پشت درياها شهري است كه در آن پنجره‌ها رو به تجلي باز است. بام‌ها جاي كبوترهايي است كه به فواره هوش بشري مي‌نگرند. دست هر كودك ده ساله شهر، خانه معرفتي است. مردم شهر به يك چينه چنان مي‌نگرند كه به يك شعله، به يك خواب لطيف. خاك، موسيقي احساس تو را مي‌شنود و صداي پر مرغان اساطير مي‌آيد در باد. پشت درياها شهري است كه در آن وسعت خورشيد به اندازه چشمان سحرخيزان است. شاعران وارث آب و خرد و روشني‌اند. پشت درياها شهري است! قايقي بايد ساخت.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم آذر 1384ساعت 1:7 توسط علی \|

	به ارامی با زندگی همراه شو
اگر اسمان بالای سرت ابریست و تو در زیر باران هستی اگر به دنبال رنگین کمان می گردی اما رنگ ها درد را برایت به ارمغان می اورند اگردنیایت تغیری نمی کند وهیچ پایانی درنظرت وجودندارد اگردر جستوجوی آفتابی اما تنها شب را می بینی اگر تمام اطرافیانت لبخند می زنند ولی تنها کاری که تو می توانی بکنی اخم کردن است اگر از همه اینها وقتی زندگی تو را به پایین می کشد خسته شده ای در ان هنگام از پشت قطرات اشکت به عجایب این زمین نگاه کن به زیبایی یک گل که همچون مخملیست در دستت هوای اطرافت و بوی خرمن علفهای تازه را استشمام کن بچه های شاد در پارک بیگناهی بازی آنها را ببین تصور کن همراه پروانه ای در هوا معلقی میان درختان به این سو و آنسو می پرد زمزمه های دریا یا گرمای نسیم تابستانی را به یاد آور به طعم تکه شیرینی فکر کن هنگامی که روی زبانت اب می شود یا نغمه پرندگان صبحگاهی هنگامی که با او ازشان به هر صبح سلام می کنند به یاد آور سخنان زیبایی که در اغوش مادرت گفتی نرمی نوازشش را احساس کن هنگامی که به آرامی بر صورتت بوسه می زند خوبی های درونت را جستجو کن ابرها را از اسمان زندگیت دور کن به زیر پایت نگاه نکن ، سرت را بالا بگیر. فکر نکن زندگی چه چیزهایی به تو بدهکار است ، به چیزهایی بیندیش که تو باید به او بدهی فردا را فراموش کن آنگاه می توانی زندگی را شروع کنی بنابراین روزگاری را که در آن زندگی میکنی با هدایایی که می توانی ببخشی متبرک ساز به جریان زندگی بی اعتنایی مکن بلکه به آرامی با آن همراه ش زمزمه دلتنگ مي شنوي ؟ اين زمزمه دلتنگ از خيالي دور را ؟ نه اين صداي بم محزون ، اين كسي كه چون من غريب غريبانه بس دلگير مي نالد نمي دانم شايد از او كه رفت از او كه شد و باز نيامد از دل مشغوليهاي من و تو مي خواند و شايد از من بي تو سخن ساز مي كند پس چرا چنين خسته ، دلشكسته ، بسته ؟ تو هم اگر مثل او ياد روزهاي تلخ رفته گرده ات را تا كرده بود شايد .... شايد همين گونه مي خواندي كه او مي خواند او كه خاكستر خاطره ها را بر هم مي زند او كه از قشنگترين ،‌بهترين لحظه هاي رفته صد سينه سخن دارد او كه خوانده و مي خواند آه اي زيباترين بي تو خاكسترم ...
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1384ساعت 2:45 توسط علی \|