در بستر تنهايي
                  شب تا به سحر بيدار مانده بود
                  و من، غرق روياي شيرين دوست داشتنها
                  با هم بودنها
                  آسمان دلم پر ستاره بود
                  ماه در کنارم آرميده بود
                  به هر کجا که مي نگريستم
                  روشنايي بود و نور
                  تلاءلو مهتاب
                  آه روياي قشنگ با تو بودن
                  در سپيده دم بيداري
                  شب آرام
                  در کنار بسترم خوابيده بود

                 سالها پيش از اين در بهاري زيبا در غروبي غمگين در سكوتي سنگين
                  ما به هم بر خورديم
                  تو براي دل من آن غروب غمگين آن سكوت سنگين
                  من براي دل تو آن بهار زيبا
                  تو هزاران فتنه در نگاهت خفته من به دنبال نگاهت به بلا افتاده
                  روزها از پي هم , تو جدا از غم و فارغ از غم من و غم دست به هم
                  از گذرگاه زمان مي گذريم
                  تو سراپا شادي غرق در نغمه اين آزادي فارغ از سلسله بند نگاهت
                  بودي
                  دل بيچاره من , در بهاري زيبا , در غروبي غمگين , در سكوتي سنگين
                  بي خبر گشت اسير
                  من در انديشه ان فصل بهار در زمستاني سرد , با دلي رفته ز دست
                  زير لب مي گويم
                  كاش مي شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر من , تو تنها اميد دل نا
                  اميد من
                  كاش مي شد به تو گفت : تو بمان , دور مشو از بر من , تو بمان تا
                  نميرد دل من
                  حيف مي دانم من تو همانگونه كه بود آمدنت
                  در بهاري زيبا , در غروبي غمگين , در سكوتي سنگين
                  دل مجنون مرا زير پا مي نهي و مي گذري...