ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

X

ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

ღ♥ღ حرف دل ღ♥ღ

این وبلاگ تقدیم می گردد به زندگی , اميد , نفس و عشق ابديم نسيم


هر کس به طریقی دل ما میشکند بیگانه جدا دوست جدا میشکند بیگانه اگر میشکند حرفی نیست از دوست بپرسید که چرا میشکند؟؟؟
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم بهمن 1384ساعت 22:13 توسط علی \|

	نامه
اي نامه که مي روي به سويش از جانب من ببوس رويش
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 20:24 توسط علی \|

	خلیل جبران

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 3:2 توسط علی \|

	من غم را دوست دارم
من غم را درتنهايي,تنهايي را در سکوت,سکوت را در شب,شب را در بستروبستر را به خاطر انديشيدن به تو دوست دارم . من شفق را در اميد,اميد را در دل,دل را به خاطر طپيدن قلبت دوست دارم . من پائيز را به خاطر رنگش,بها را به خاطر طراوتش و تو را به خاطر زيبائيت دوست دارم .نمي دانم چرا فقط مي دانم دوستت دارم بيشتر از خودم کمتر از خدا بيشتر از امروز کمتر از فردا ...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 0:39 توسط علی \|

	دوستت دارم
غروب را دوست دارم چون رنگ شراب است شراب را دوست چون رنگ خون است خون را دوست دارم چون در رگم است رگ را دوست دارم چون به قلب راه دارد قلب را دوست دارم چون پايگاه عشق است عشق را دوست دارم چون تو را به من داد و تو را دوست دارم چون تنها اميد زندگي ام هستي ...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 0:33 توسط علی \|


پائيز را دوست دارم چون فصل غم است غم را دوست دارم چون اشک دل است اشک را دوست دارم چون گواه دل است دل را دوست دارم چون محبت را به من اموخت محبت را دوست دارم چون تو را دوست دارم وتو را دوست دارم بي ان که بدانم چرا ؟ وحالا تو به من بگو چرا ...؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 0:29 توسط علی \|


قلبي داشتم از سنگ تيره و کدر با سوهان صدق و صفا جلايش دادم تا بدل به قلبي شيشه اي گشت صاف و بي ريا تا ان که روزي... قلب شيشه اي ام به سنگ بي وفائي خورد وترک بر داشت تا خواستم مرهمي بر ان نهم سنگ جدائي امد و ان را شکست ...
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم بهمن 1384ساعت 23:3 توسط علی \|


پرسيد:"بخاطر کي زنده هستي؟" با اين که دوست داشتم با تمام وجودم داد بزنم<بخاطر دل تو> بهش گفتم:<بخاطر هيج کس> پرسيد: "پس بخاطر چي زنده هستي"؟ با اين که دلم داد مي زد<بخاطر دل تو> با يه بغض غمگين بهش گفتم:... <بخاطر هيچي> ازش پرسيدم: "تو بخاطر چي زنده هستي"؟ در حالي که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت: <<< بخاطر کسي که بخاطر هيچ زندست >>>
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم بهمن 1384ساعت 22:46 توسط علی \|


من هستم .... هنوز ايستاده ام .... هنوز مي شنوم مي بينم هنوز احساس مي کنم تمام آنچه را که عشق مي نامند هنوز مي توانم دلتنگ شوم اشک بريزم و مدت ها به قاب عکسي خيره بمانم من صبر خواهم کرد و منتظر خواهم ماند حالا اين عدل تو .....!! و آن حکمتي که داري .....!! من هستم تا پايان ........
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن 1384ساعت 21:42 توسط علی \|

	جسدم مال من است
جسدم را نگذاريد بماند به زمين جسدم برداريد گوشه اي بگذاريد گوشه اي دنج و خموش گوشه تنهايي جسد خاموشم روزگاري دل داشت جسدم با اين دل صد هزارمشکل داشت جسدم قلبش را يه بهايي نازل به گلي زيبا داد جسدم قلب نداشت در عوض عشقي داشت به بلندايه سپيداره کهن تا زماني که شبي دزدي از راه رسيد عشق من را دزديد آن گل زيبا را از کنارم بربود جسدم حيران شد چند صباحي بيدل اندر آن وادي گشت چند صباحي تنها در دل عالم بود عاقبت دريک شب جسدم خود را کشت چون پناهي تنها چون پناهي بي کس جسدم را نگذاريد بماند به زمين جسدم برداريد گوشه اي بگداريد گوشه اي دنج و خموش گوشه تنهايي چسدم دفن کنيد بر سرش خاک فشانيد زياد خاک را حائل اين تن بکنيد بر تنم پرده نسيان بکشيد سنگ مشکي بگذاريد بر آن روي آن با خطي بنويسيد که اينجا مردي مرد از بهر دلش
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن 1384ساعت 21:36 توسط علی \|


تو چشمان مرا ديدي و رفتي تو اشکاي مرا ديدي و رفتي به شبهاي دلم تابيدي و رفتي تو تاريکي دلم ديدي و رفتي تو حرف غم شنيدي و رفتي تو قلبم را شکستي و رفتي دل پزمرده ام ديدي و رفتي ز خاک بسترم دامن کشيدي تو پايان مرا ديدي و رفتي
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن 1384ساعت 21:29 توسط علی \|


در امتداد جاده های تاریکی می دوم بی آنکه فانوسی از امید در دست داشته باشم صدایی نمی آید جز هیاهوی باد و جز ناله ی دلخراش درختان انگار آنان هم چون من تنهایند هر خفاش فانوسی از تشدید تاریکی با خود دارد و من هستم و تنهایی و سیلاب سرازیر اشک ها و باز هم تاریکی و باز هم تنهایی و نه وحشت... که سردرگمی افسوس که خداوند گفته است: تو برای ؛بودن؛آمده ای و گرنه... فانوس خود را نیز به تاریکی این جاده می بخشیدم مگر فانوس من برای که روشنی می آورد؟!... فانوس من تنها برای خودم روشن است و من... و من در خودم می سوزم و من در خودم می سوزم و من برای همه می سوزم ولی... ولی هیچکس حتی شمعی هم به دستم نمی دهد دیگر حتی خطوط مغزم نیز موازی نیستند به گمانم در این تاریکی آن ها نیز راه خود را گم کرده اند و من فریاد می زنم: "برای چه آمده ام؟!" و برگی که عاجزانه به پای گردباد جاده می پیچد فریاد می زند: "برای چه آمده ای مهم نیست!... افسوس که تو نیز چون "من" خواهی رفت." فریاد میزنم: " برای چه هستم؟!" و فانوسی فریاد می زند: "برای آن که من مهم باشم" و ناله کنان فریاد می زنم: "برای چه خواهم رفت؟!" و دیوار کاه گلی ناله می کند؛ برای اینکه سالهاست من ایستاده ام باید استراحت کنم... بهانه ای برای روی زمین پاشیدن می خواهم" افسوس...آه ... افسوس... که من برای همه ام و هیچکس برای من و مال من نیست باید بگریم؟!!... نه!... اما بی شک نباید بخندم پس چه کنم؟!!!... چه بگویم؟! چه تدبیر کنم بر لحظه هایی که بر تردید سکوت در پای هراس شب و وحشت رفتند؟ به گمانم باید... چون گذشته باشم من بسوزم در خودم تا نسوزد دیگری
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 1:8 توسط علی \|

	بگذار امشب ....
بگذار امشب باز در اغوشت گيرم ,بگذار باز حس كنم در كنارمي ,بگذار باز فكر كنم كه دوستم داري و هنوز تنها خيال تو هستم. هر چند كوتاه بگذار نگاهت كنم, بگذار باز حس كنم تنها نگاه توست دريچه خيال من كه در ان اوج مي گيرد احساس من , روياي من و وجود من بگذار باز بفشارم دستانت را تا چون گذشته شكفته شود گلي كه كاشتي در قلبم , قلبي كه تا ان روز كس سراغش نگرفته بود و ز همه خيال ها رفته بود ولي ان لحظه كه تو هر چند با ترديد يادش كردي هرگز ز ياد نمي برم پس سعي مكن كه فراموش شوي . بگذار با ياد تو روزگار خاكستريم , سياه شود.
+ نوشته شده در جمعه چهاردهم بهمن 1384ساعت 20:38 توسط علی \|