اگر مي دانستم نگاهت زبان نگاهم را نمي فهمد،هيچ گاه نگاهت نمي کردم
اگر مي دانستم روزي تو را از دست مي دهم،هيچ گاه به دستت نمي آوردم
اگر مي دانستم جدايي به اين حد تلخ است،هيچ گاه دل به دوستي نمي بستم
اگر مي دانستم جدايي براي عشق است ،هيچ گاه عاشق نمي شدم
اگر مي دانستم سرانجام عاشقي چنين است هيچ گاه آغاز نمي کردم...

دلـــــــم گرفته و هر سوي خانه ام ابــــريست
دلم گرفتـــــــه و گـــــريه دواي دردم نيست...
دلم گرفته كسي نيست جاده بي رنگ است...
دلم گـــــــرفته و اين قاب ساده بي رنگ است
هميشه مانـــده ام اينجا   هميشه مي مـــانم
عبــــور مي كند آيا كسي؟... نمي دانـــــــــم!

      روزي که به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افکند
      و گفت:
      تا آخرين نفس با تو خواهم بود از او پرسيدم تو کيستي؟
      گفت:
      من غم هستم!!
      اول خيال کردم که غم عروسکي است که مي توان با آن بازي کرد
      ولي بعد ها فهميدم که خود عروسکي هستم بازيچه ي دست غم..

                  دلم گرفته آسمون نمي تونم گريه کنم 
                  شکنجه ميشم از خودم نمي تونم شکوه کنم
                  انگاري کوه غصه ها روسينه من اومده
                  آه ,داره باورم ميشه خنده به ما نيومده
                  دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم
                  توروزگار بي کسي يه عمره که دربه درم
                  حتي صداي نفسم ميگه که توي قفسم
                  من واسه آتيش زدن يه کوله بار شب بسم
                  دلم گرفته آسمون يه کم منو حوصله کن
                  ميگي که از اين روزگار يه خورده کمتر گله کن
                  منو به بازي ميگيرن عقربه هاي ساعتم
                  برگه ي تقويم مي کنه لحظه به لحظه لعنتم
                  آهاي زمين يه لحظه تو نفس نزن
                  نچرخ تا آروم بگيره يه آدم شکسته دل...

اومدم شبها رو باور نکنم غصه نذاشت           اومدم غصه رو باور نکنم شب نمي ذاشت
حالا باور بکنم يا که باور نکنم                    دردي درمون نمي شه,کاري اسون نمي شه
                       کوه غصه روي قلبم ديگه ويرون نمي شه
                       مي تونست چشماي تو شبها رو روشن بکنه
نذاره غم توي دل اين قده شيون بکنه            توي دل هيچ مي دوني غم داره اواز مي خونه
اينو من مي دونم و اين شب تاريک مي دونه    دل تو,خنده تو,چشماي تو,دستاي تو
                       مي تونستن نذارن شبها رو باور بکنم
                      حالا باور بکنم يا که باور نکنم   
دردي درمون نمي شه,کاري اسون نمي شه     کوه غصه روي قلبم ديگه ويرون نمي شه
مي تونست چشماي تو شبها رو روشن بکنه    نذاره غم توي دل اين قده شيون بکنه
                      توي دل هيچ مي دوني غم داره اواز مي خونه
                      اينو من مي دونم و اين شب تاريک مي دونه ...

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد وسعت حيرانيم را حس نکرد
 در ميان خنده هاي تلخ من ديده ي بارانيم را حس نکرد
در هجوم لحظه هاي بي کسي غربت پنهانيم را حس نکرد
 آن که با آغاز من مأنوس بود لحظه ي پايانيم را حس نکرد...
 

 بگذار تا بگريم
     چون ابر در بهاران
               کز سنگ ناله خيزد
                              روز وداع ياران...

      بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
      همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
      شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
      شدم آن عشق دیوانه که بودم
      در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید
      باغ صد خاطره خندید
      عطر صد خاطره پیچید
      یادم آمد :
      که شبی باز از آن کوچه گذشتیم
      پر گشودیم و در آن خلوت خواسته گشتیم
      ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
      تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
      من همه محو تماشای نگاهت
      آسمان صاف و شب آرام
      بخت خندان زمان رام
      خوشه ماه فرو ریخته در آب
      شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
      شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ
      یادم آمد:
      تو به من گفتی از این عشق حذر کن
      لحظه ای چند بر این آب نظر کن
      آب آیینه عشق گذران است
      تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
      باش فردا که دلت با دگران است
      تا فراموش کنی چند از این شهر سفر کن
      با تو گفتم:
      حذر از عشق ندانم
      سفر از پیش تو هرگز نتوانم
      روز اول که نگاهم به تمنای تو پر زد
      چون کبوتر لب بام تو نشستم
      تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم
      باز گفتم :
      که تو صیادی و من آهوی دشتم
      تا به رام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
      حذر از عشق ندانم نتوانم
      سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
      اشکی از شاخه فرو ریخت
      مرغ شب ناله تلخی زد و بگریست
      اشک در چشم تو لرزید
      ماه بر عشق تو خندید
      یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
      پای در دامن اندوه کشیدم
      نگسستم نرمیدم
      رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم
      نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
      نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم
      بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم
                                                                           فریدون مشیری

            وقتي كه رفتي فهميدم كه دلم از دستم رفت

            وقتي كه رفتي فهميدم كه سرم شانه نوازش گرش را از دست
            خواهد دادوقتي كه رفتي فهميدم من هم رفتم

            وقتي كه براي آخرين بار از كوچه عبور كردي روحم  هم پر كشيد

            ولي به خودم اميد دادم به خودم وعده دادم كه بر مي گردي

            ولي دلم چيزي را كم داشت كه كاملا اونو حس كردم

            خودم حس كردم كه قصر آرزوهايم خراب شد

            خودم حس كردم كه ديگر كسي نمي تواند مثل او دوست داشته
            باشد.... اري.... واقعا دوست داشتنت بي ريا بود

            بي ريا دوست داشت...بي ريا عاشق شد

            بي ريا مهر ورزيد و بي ريا هم رفت

            درست مثل قاصدك.. اري قاصدكم رفت و من هم تنها شدم

            قاصدكم رفت و قصر آرزوهايم خراب شد

            قاصدكم رفت و دلم به انتظار برگشت او ماند تا مرد

            به راستي بعد تو چه بايد مي كردم

            من هم مردم دلم هم به همراه تو مرد

            نمي خواست كسي را ديگر مثل تو دوست بدارد

            وقتيكه رفتي نميدانم چرا دلم هم رفت

            وقتي كه رفتي نمي دانم چرا دستانم ديگر توان نوشتن كلمات شاد
            را نداشت.. وقتي كه رفتي بارها با چشمانم جنگيدم

            كه چرا باز هم توان ديدن را دارند

            بارها با خودم جنگيدم كه چرا من مانده ام

            از وقتي كه رفتي ديگر چشمانم نتونست غير از تو روياهاش تو رو
            ببينه.. از وقتي كه رفتي دلم معبد و معبودش را از دست داد

            مدام بهانه تو رو مي گرفت

            به او مي گفتم كه رفته، براي هميشه از پيشم رفته

             ولي ساده دل قبول نمي كرد.. هجران تو را باور نداشت

            مي گفت كه تمام وجودش بوي تو را مي دهد

            براي همين مي گفت كه تو هم هستي... از چشمانم متنفر بودم

            كه چرا از همان لحظه اول برايت اشك نريخت

            مي دوني ديگه نمي خواستم اونها رو باز كنم.. ازشون متنفر بودم

            آخه مي دوني روزي كه براي اخرين بار دستت رو روي اونها
            كشيدي و گفتي كه قطره اشكت بوي عشق مي ده

            فكر كردم چشمام از خودم عاشق تر هستند

            شايد چون خيلي دوستت داشتن نتونستن باور كن

            شايد هم عزيز معجزه دستهاي تو بوده

            اره مطمئنم كه معجزه دستهاي تو بوده
            ...