حرف هاي ما هنوز ناتمام ...
      تا نگاه مي كني :
      وقت رفتن است
      باز هم همان حكايت هميشگي !
      پيش از آنكه با خبر شوي
      لحظه ي عزيمت تو ناگزير مي شود
      آي ...
      اي دريغ و حسرت هميشگي !
      ناگهان
      چقدر زود ، دير مي شود !

                             کشت ما را غم بي هم نفسي

حال که مرديم همه يار شدند

                             مرده ايم و همه بيدار شدند

قدر آينه بدانيد چو هست

                            نه در آن وقت که افتاد و شکست...

از آنچه كه نبايد ....از شعر مرهمي مي سازم؛ همه چيز بي فايده است.

چشم بر هم مي گذارم به دنبال آرامشي...باز هم بي فايده است.

ديده بر ديده ات مي دوزم...دوباره شعر مي خواهي و ترانه سرايي.....

چشم هايم باز مي شود....شعله ي شمعي خرد......نفس هاي نفس افرين تو و آرامش جاويد

 من...

ديوار كاغذي را پاره مي كنم...

                گوش به زنگ صداي تو

     تک تک ترانه هاي کهنه را

                                    کنار هم مي چينم

                    و

                 هميشه

                        به همين

                   حقيقت تلخ

                          مي رسم:

                                            که تو? با من

                                      نيستي!!

بی تو، تو این شبای بد

گریه ام دیگه در نمیاد

حرف غم انگیز دلم

جز تو کسی رو نمی خواد

از چی بگم تا دل من

لحظه ای آروم بگیره

دیو سیاه غصه ها

توی کدوم شب می میره؟

از چی بگم وقتی دلم

از دل تو دور می مونه

وقتی که قلب پاک تو

هیچی ازم نمی دونه

می خونم به خدا می خونم

از چشای معصوم

حرفای تو رو

می دونم به خدا می دونم

اون که جدا کرده

روحم و قلب تو رو