دردست مي گيري نه سردتر نه گرم تراز آنچه هستي.مانوس با سر انگشتانت روح و انديشه ات...هيجان ديگر آغاز شده است.تب اثر گذاري با صداي گسی, كه آشناست.خون كبود نه بر گونه كه بر سياهرگ لبانش جاري و آنگاه شكست سكوت سفيدي.ناله يا نجواست كه پهن دشت سفيدگون را شياري مي زند؟نمي دانم.تو حالا ديگردر سيلان هجوم احساس و بيان غلتيده اي.جزيي از توست وجود خود تو.با خستگي تو كل مي شود با تومي ماند وبا تو سطور را در مي نوردد.زنده است چون پير مي شود وآخر تنهايت مي گذارد.اين همه رمز و رازاز آن در دل داردكه به عشق اثر آفريني مي گذارد پوستش بارها وبارها كنده شود.شاهكار زندگيش شايد طومار پيچ در پيچش باشد حكايت زندگي  پر خونش براي ديگران.چه بي ريا چه صميمي  فداكار و چه زندگي  پرافتخاري دارد مداد من.